De warmtetransitie is geen sprint, maar een marathon vol omwegen, puzzels en nieuwe inzichten. Dat merken gemeenten overal in Nederland - en zeker ook in Ermelo. Daar werkt beleidsmedewerker duurzaamheid Stefan Ramaker aan het uitvoeringsprogramma dat de gemeente stap voor stap richting een aardgasvrije toekomst moet brengen. "De energietransitie is technisch én sociaal", zegt Ramaker. "Het gaat over warmtepompen en isolatie, maar net zo goed over vertrouwen, tempo en draagvlak."

In Ermelo is de Transitievisie Warmte inmiddels uitgewerkt in een concreet warmteprogramma. Daarin staat niet alleen waar de gemeente naartoe wil, maar vooral hoe. “We kijken per wijk of cluster wat haalbaar is”, vertelt Ramaker. “We werken met kaarten: wat is er al, welke woningen staan er, wie wonen er, en wat willen zij? Zo krijg je zicht op de technische én sociale opgave. En dat laatste is minstens zo belangrijk.”
Die aanpak vraagt om maatwerk. “Ermelo is geen stad met één groot warmtenet of een logische warmtebron”, zegt hij. “We hebben geen haven of industrieterrein met restwarmte. Dus zoeken we naar passende oplossingen per buurt. Dat kan een individuele warmtepomp zijn, een hybride systeem, of iets collectiefs als de situatie dat toelaat.”

De meest zichtbare casus is de Wijk van de Toekomst: een gemengde buurt met zo’n 800 woningen, waarvan 70% sociale huur. “We kregen 4,5 miljoen euro subsidie van de provincie Gelderland om hier te experimenteren met aardgasvrij wonen en hiervan te leren”, vertelt Ramaker. “Samen met netbeheerder Liander, woningcorporatie Uwoon en bewoners proberen we te ontdekken wat werkt.”
De ambities waren groot, maar onderweg bleek hoe weerbarstig de praktijk is. “We wilden de wijk in 2027 aardgasvrij hebben, maar dat bleek niet realistisch. Je kunt mensen niet verplichten van het gas af te gaan. Bovendien is het een enorme investering — financieel, technisch én emotioneel.”
Toch is Ramaker optimistisch. “De doelstelling is nu: zo dicht mogelijk bij aardgasvrij. Sommige huizen zijn al over, anderen stappen gefaseerd over. Het belangrijkste is: het gesprek blijft gaande. We leren onderweg.”