Vanuit het dilemma van duurzaamheid kennen we dit wel. Zodra het geld kost wordt het minder aantrekkelijk. En zeker als het niet zichtbaar is. Als een woning echt een hoge energierekening heeft, en bewoners de effecten ook daadwerkelijk merken, dan worden maatregelen wel genomen. Maar als de effecten marginaal zijn en de investering hoog, dan blijft het de vraag of een aanpassing wel wordt aangebracht.

IFD Today

Diezelfde redenatie gaat ook op voor flexibiliteit. Het IFD Today project (Industrieel, Flexibel en Demontabel bouwen, red.), onderdeel van het promotieonderzoek, is een flexibel woningconcept. Door de grote overspanning en de altijd bereikbare vloeren heeft het een zeer hoge mate van flexibiliteit. Zowel wat betreft keuzevrijheid als aanpasbaarheid. De verwachting is dan ook dat door de jaren heen het gebouw zich makkelijk aan de veranderende omstandigheden aan kan passen. Op die manier kan het lang mee, en wel op die manier dat telkens de behoeften van dat moment gedekt worden.

Een proefwoning is vervolgens gebouwd om de mogelijkheden te onderzoeken. Een daadwerkelijk proefproject stond op stapel als eerste toets. De woningen bleken echter net 10 procent duurder te zijn dan normaal. De flexibiliteit en de (mogelijke) kwaliteit op termijn konden hierin geen waardering krijgen. Uiteindelijk is er dan ook niet gekozen voor flexibiliteit. Hetzelfde dilemma als bij energie komt naar voren: investeren in iets wat (nu) niet zichtbaar is wordt achterwege gelaten.

Het proefschrift laat zien dat de winst op milieugebied minimaal 15 procent is. Bovendien is het feit dat het gebouw gedurende de tijd beter aansluit aan de wensen, niet gewaardeerd. Misschien loont het dan toch om energie te stoppen in de woning?